Τοποθετώ τον ύπνο εξαντλημένο στο μικρό μου ποίημα
ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω από τις κόχες των ματιών
Τα καταφέρνω θαυμάσια να στήνω ένα χωμάτινο στρώμα
μπες μέσα ήρεμα, του λέω
οι στόχοι των ονείρων έλιωσαν
τι κρίμα
σ' αυτό τον ύπνο κανείς δε σταματάει
να δει τη διαφορά του μισοσκόταδου
τι κρίμα, στο μικρό μου ποίημα μεγαλώνω μικρούλικα αστέρια
όμως το καθημερινό κακό κρυμμένο μένει μες στο σκοτάδι
ποιος φανταζόταν πως θα μετρούσαν οι άνθρωποι μ' απόχες τ' όνομά μου
μπορεί να φτύνουν κιόλας
όταν μιλάω για πεθαμένους
Μερικοί ηλίθιοι με ονόμασαν σ' ένα γραφτό μου οριστικά νεκρή
και κανόνιζαν τη διαθήκη μου
λοιπόν τους καταράστηκα να ζουν με γράμματα από φιλόλογους
τέλος πάντων χωρίς εμένα
να με αφήσουν ήσυχη μέσα στον ύπνο μου
αχ μη με κοιτάς κόκκινος, πολύ κόκκινος
από τη δική μου πτώση στάζεις
μη με ονειρεύεσαι μ' αυτό το χρώμα διαρκώς
πως να κοιμηθώ τον άλλο ύπνο
Τίποτα δεν πετούσε στ' ανοιχτό μεθαύριο
ούτ' ένα βασικό λεπτό
ή ένα επινοημένο δευτερόλεπτο
ή έστω ένα υγρό σύμφωνο της καθομιλουμένης
σαν θέμα σύντομο ανυπαρξίας
Άδεια η ώρα
Στο μεταξύ άνθρωποι σκόνταφταν πάνω της σε διάφορες στάσεις
άλλος πιο κοντά
άλλος αργότερα που δε συνέβη
και κάποιος φτωχοδιάβολος στ' αριστερά γλείφοντας
με φανερή απόλαυση
το κενό απ' τον ορθάνοιχτο κόσμο
Για κάθε ενδεχόμενο
φύτεψα τρεις βιολέτες με φτερά
στην απουσία του θεού
Πιστεύω στα εύγλωτα άνθη, κύριοι
Με βασανίζει άσχημα η νύχτα που με κρατά παραχωμένη
στα γραφτά μου, μπορώ να το αποδείξω, με κοροϊδεύει στο θάνατο ανάμεσα
και στο δικό μου ακοίμητο ύπνο, άκου πως κράζει σαν τον κόρακα
καληνύχτα, πρόσεχε τα πενήντα τρία χρόνια σου
θα σε προδώσουν ερμηνεύοντας σχολαστικά στίχους από αυτόχειρες
Μια αγράμματη αληθινά νύχτα, που ξεφορτώνει ακίνητα ποιήματα
στην άκρη του κρεββατιού, φυσικά και φοβάμαι ετούτα τα ποιήματα
που με ανάγκασε να γράψω
ναι, φοβάμαι να εντοπίζομαι περισσότερο διαιρεμένη
ενώ δυστυχώς δε γράφω καθόλου για τον βαθύ πατέρα μου
-τα βήματά του ξεκάθαρα τριγυρνούν στο διάδρομο
στέκονται στην πόρτα
έξω απ' την δική μου πόρτα
όπως όλοι οι άνθρωποι που κατορθώσαν θάνατο
Εγώ είμαι μόνον ένα σημείο αμνός τ' ουρανού
ρωτήστε τ' αδέρφια μου
πηγαίνετε να ρωτήσετε τη μάνα μου
απελπισμένη φωνάζω φοβάμαι
χρειάζομαι συνηθισμένα ποιήματα να το γράψω
πως αυτοκτονώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
