Σα μέλισσα να μείνω


Όσο με διατρέχουν οι μέλισσες
ο κύκλος δεν έχει εξαντληθεί
 
 
 
Οι μέλισσες ξαναγύρισαν
Ω, ναι. Σμήνη έρχονται πάλι από τα πριν και τα μετά
με μιαν έξαρση βομβίζουν
στις μέρες
στις νύχτες
μέχρι και στο σκληρό λιθάρι η ραχοκοκαλιά τους
εκκολάπτοντας κάποιο αίσθημα απόγνωσης
στα Έθνη
Ανοίγουν φτερά παντού
ως τον Άδη ελεύθερες και δυνατές ψάλλουν
να γίνουν αντιληπτές
ανάμεσα στα κούφια μνήματα
σύμβολα του θεού συγκινήσεις
Κύριε, τις μέλισσες παρακαλώ Κύριε
Τη μοίρα μου
Σα μέλισσα να μείνω του θανάτου
 
 
Αλλά οι μέλισσες ξαναγύρισαν
πολλές και ζευγαρώνουν
με το ψιλό μελάνι απ’ το μολύβι μου           

 

Απ' τη φωνή της κατρακύλησαν
τα μάτια του
σαν πεπρωμένο ποίησης
φλεγόμενης

 

Σε περίμενα. Καθώς ερχόταν η νύχτα
και τούτη η βροχή με τ’ ανοιχτά ραγίσματα
σε περίμενα άλλοτε ακίνητη στους ύπνους π’ ακούνε
την άλλη θάλασσα γυρεύοντας να θυμηθούν
άλλοτε δίπλα στο πιάνο σηκώνοντας ανεπαίσθητα
σκόνη, αλήθεια τόση σκόνη επίμονη
σαν σκιά αιχμηρή στην επιφάνεια του χρόνου
Το πρόσωπό σου δε φαινόταν
κι εγώ σε χρειαζόμουν
μόνο να ψιθυρίσεις στο σκοτάδι άγγιξέ με