Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ

Ενώ το αίμα έβρεχε τα σούρουπα
στην υψηλότερη κορφή της γης
εμείς οι αθόρυβοι της πόλης
σάμπως να νιφτήκαμε δύναμη
από το πέλμα της έντασης

άξαφνα αγγίξαμε τις πέτρες των πληγών
κι ανθίσαμε γλώσσες
κομμένων βράχων
και λέξεις τιθασέψαμε

λέξεις μ' άγνωστες καταγραφές
στη γεωμετρία του χρόνου
που ξεγλιστρούσαν απ' τα χαρτιά
όλες με διπλή σημασία
κι αλλιώτικα τονίζοντας τα σχήματα
τα πράγματα
αλλιώτικα τα ίχνη μας
με τα σημάδια της φθοράς

και σαν λέξεις βρέχαμε
εμάς και τους άλλους
και τις πέτρες
και κάθε καιρό που περίμενε να ειπωθεί
με προφήτεμα διπλό
έτσι
τονίσαμε και την αγάπη

Ζωής
Θανάτου


ΑΟΡΑΤΑ ΤΟΠΙΑ