Η μπλε σελήνη ξαναγύρισε χαμηλή, ανάμεσα στον ύπνο
και στο θάνατο
Θα κατέβει ως τον αφαλό του κόσμου, να φάει
το κλάμα απ’ τα δισέγγονά του
Η νυχτερίδα η σελήνη, μένει ακίνητη μέσα μου
μέσα στους ανθρώπους
Θα γυμνώσει το μαχαίρι, σαν θα βελάσει το νερό
αποκαλύπτοντας το ίδιο σου το νόημα
Το νόημα -η χαίνουσα πληγή-
δεν κλείνει
Το μόνο που έχεις να πονάει μια ζωή
τη ζωή των άλλων
Ό,τι θα μας φάει, θα μας καταπιεί
Ακούς;
Η σελήνη επίορκη
Στις πόρτες των εκκλησιών
τα Σόδομα εναλλάσσει ίσου βάθους
με τη μήτρα σου
Αιγαίο