Ήταν αργά, πολύ αργά στο χώμα και στην ύλη
με τ' αλλήθωρα σκυλιά της επιβίωσής μου
να φέρνουν καταστροφή στα διορατικά ποιήματα
που μοιάζουν κάποτε πιο αιχμηρά, αντιφεγγίζοντας
το θάνατο ολάνοιχτο
στο άγαμο φάντασμα της ευρώπης
Ποτέ δε μπόρεσα να με λυτρώσω στο κρανίο
εγώ που μιλώ γλώσσα ελληνική
τα τραγούδια μου
νάρκες αμείλικτες
σέρνουν την πένα
και διαρκούν μιαν επανάσταση στα δάχτυλα
Τι θ' απογίνω, εντεινόμενος ο βόμβος
στις αγωνίες
και τη μνήμη του γέρικου ποιητή
Όπου ακόμα πιο μαύρη η νύχτα, σου δίνει αφορμή
να γίνεις ο καθρέφτης σου