ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΠΙΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ


Επιστρέφω καθημερινά στο σπίτι με το μεγάλο μεσημεριάτικο όνομά μου
πίνοντας και ξαναδουλεύοντας την αργκό του Ginsberg, του Whitman, του
Baudelaire -στοιχειά ευλογημένα ιδεών της ποίησης
Παλιά έσκαβα και πλούτιζα τα άσματα ασμάτων, επιμένοντας σε μικρές δόσεις
φτωχογειτονιάς, το υπόλοιπο σε ποιήματα πόλης
με στριγκές ασθενοφόρων, πολυεθνικές που ανατινάζουν
τις προθήκες του μυαλού
και διαφημίσεις εκκωφαντικές
Επιστρέφω σα μαραγκός, κοιτάζοντας τις ζημιές που κάρφωσεν
πια αυτός ο κόσμος στο πάτωμα
Μισώ να βουίζουν κομμάτια αίμα στεγνό απ’ τη δική μου τύχη
εκεί να γίνονται μίσος
ή τέλος να οσμίζουνε θεό που ξέγραψα μεθοδικά
Επιστρέφω κι αρχίζω μεροκάματο τον πόλεμο
τυλιγμένον όλο αίμα που μου ’δωσεν ο θάνατος


............
......................

Δεν παίζω πια παιγνίδια στο σπίτι μου
Με δυο μικρούτσικα χέρια εισχωρώ
στα γράμματα των νεκρών
Ένα ποίημα
ένας αναστεναγμός
και η βραχνάδα της φωνής
Ω δεν έχω αμφιβολία
Κανένας απ' τους ζωντανούς
δεν καταπιάνεται να γράψει ποιήματα

από το βιβλίο : Αν είσαι λέξη