ΕΙΚΟΝΑ I



Δεν απόμενε τίποτα απ’ τα νοήματα των αγαλμάτων

Οι πέτρες ακούγονταν βαριές της μνήμης

χωρίς ένα χωριό

μια θάλασσα

που η σιωπή γκρεμιζόταν σε στερήσεις, ως τη φωνή

του μικρού αηδονιού

που έτσι εύθραυστο έφευγε απ' τα ξερόδεντρα

ύστερα πετούσε καταμέτωπο

του Αιγαίου

αφουγκραζόταν

έπιανε λύπη το κορμί του

φορούσε

το σταυρό

Αηδόνι που στάζει η φωνή του αίμα

για να ζεσταίνεται ο θάνατος