Στης γυμνότητος το ίσως


Απλωμένη είναι του φεγγαριού
αφήνοντας μια αοριστία λύπης να σε κοιτάζει
που μετακίνησες κάπως
το φως στο κύρτωμα του στήθους
Ένα λιγνό εύθραυστο
το σώμα της
είναι,
είναι τόσο συνταραχτικό που είναι ξαπλωμένη
μπρος στης γυμνότητος το ίσως
Το φεγγάρι ύστερα, βλέπει την υποψία κακής φωτιάς
να ξηλώνεται του θαυμασμού σου
μετεμψυχώνεται σε δύση των ματιών
καταλαβαίνεις
δολοφονεί τη νύχτα
που έπαιξες τον άνθρωπο