ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

....
.............
 
Β.
 
Οι άλλοι λένε ψέματα, μικρά βρομερά ψέματα
για το σκοτωμένο άγαλμα και για τη μοναξιά που ξεχωρίζει
κλαίγοντας σ’ εμένα που σε κοιτάζω
Θυμάμαι κάποτε άφησες να σε ζωγραφίσω
Το κορμί σου άγριο λευκό από την πέτρα που μόλις
είχες κοπεί, ανάγλυφες σταγόνες για φλέβες
κι η θάλασσα σε πρόσωπο από χαλκό
Θυμάμαι με ρωτούσες την ίδια μέρα
για τα νερά που θα βάλουν στη μοίρα σου
κι αν ο αέρας έπειτα κυβερνά τις ακρογιαλιές
και τους λόφους του πελάγου σου
Ακόμα και για τις φωτιές που άγγιζαν τα βλέφαρά μου, ρωτούσες
πρόφτασα να τις ξαναζωντανέψω με λίγα γράμματα
που κρατούσα επίμονα ατσαλάκωτα όταν άρχισα να μεγαλώνω
Τίποτε άλλο δεν έχω για τα όνειρά μας, είπα
Στη Σαλαμίνα άφησα μια στάλα κρασί
στο Αιγαίο τα πόδια τα δικά μου και τα δικά σου
Σώματα βοήθα με να διαλέξουμε
αν μπορείς διάλεξε χέρια κουπιά να ταξιδέψουμε
στον τόπο και στον ύπνο μας
 
(βιβλίο ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΛΗΘΗ)