tag:blogger.com,1999:blog-5513099884212502242012-01-28T07:29:03.011+01:00katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comBlogger321100tag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-36746491490775690752012-01-28T07:29:00.000+01:002012-01-28T07:29:03.016+01:00

Κατοικώ σ’ ένα διαιρεμένο μάτι που δε με βλέπει πια μες στην κατήφεια που κρέμομαι και πως δεν αντέχω να μη με βλέπει κάπως που του χαρίζω δύο πόδια για την απουσία του θεού που το βοηθώ να πιάνεται στο φευγαλέο μου κεφάλι μετακινώντας το αίμα, δυο τρεις αβύσσους παραπέρα Το αίμα δαγκώνει, ολημέρα δαγκώνει τους λαβύρινθους των ματιών -δεν έχω μάτια τεμαχίζομαι από στήθος αόμματη

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-73826924553561230452012-01-25T07:44:00.000+01:002012-01-25T07:44:19.730+01:00

«..Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάωΞεχάστε με στη θάλασσα..» Θόδωρος Αγγελόπουλος Είπες: Εδώ στο κέντρο της δημοσιάς θα σπείρω θάλασσα άκοπη, ναι κατάχαμα θα τη σπείρω να ‘ρχονται οι άνθρωποι αύριο, στο μέλλον ν’ ακούνε την έγνοια των ματιών μου Κι ως πήρες πλήθος άντρες και γυναίκες που έμοιαζαν σ΄ ένα ταξίδι της κι εκεί που έλεγες Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω Ξεχάστε με στη θάλασσα η παγίδα

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-23633706042399378622012-01-19T03:34:00.001+01:002012-01-19T03:36:17.164+01:00

Αυτή η ποίηση του καιρού, ουρλιάζει αφάνταστα τον αέρα παγιδεύοντας την πτώση της θερμοκρασίας, το κορμί δακρύζει από χιόνι πιάνω το χιόνι στο μαύρο μου φουστάνι, εκείνο πάλι στάζει αίμα ευτύχημα που τα μάτια μέσα στο μαύρο δε χωρούν

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-28651412549237829352012-01-17T07:49:00.001+01:002012-01-17T09:42:22.627+01:00

Οσμή φωτιάς άρπαξε τον ενικό των καρπών και το λίγο που φύσηξε του βάθους σε παρέδωσε στο ποίημα Ω πόσο αίμα! Δε χωρούσε των φλεβών έπεσε έξω απ’ τις ρωγμές, μια νοσταλγία ανυπεράσπιστη σηκώθηκε κείνες τις ώρες σαν προσευχή τα αίματα κοντά σου η πεταλούδα αντίκρυ περίσσευε της μοναξιάς ούτε που θέλησες τον έρωτα στα όρια του έρωτα ο έρωτας βαθύς θρηνητικός χύθηκε απ' το μελάνι Απόψε ξέρει που

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-82569764668885894782012-01-12T10:04:00.001+01:002012-01-12T10:04:54.441+01:00

Δε μίλησε κανείς. Έτσι άκουσα τα μάτια που έταξες στη Ζοζέτ και στην ποίηση που με τρώει κατάστηθα. Τάχα θα συναντηθούμε εκ βαθέων; Ω της πίκρας και της μοναξιάς Γυναίκα! Ω δε με φτάνει η ζωή μου να μάθω για τη μοναξιά σου και δεν αντέχω κλαίω, κλαίω την ποίηση σαν πρώτα Δε μίλησε κανείς. Με το θεό και τα μάτια σου ξελύνοντας τα τσακισμένα χέρια μου Στο πάτωμα τα εκατό ποιήματα Βουνά

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-8196978385817678812011-12-23T06:47:00.000+01:002011-12-23T06:47:57.018+01:00

"Είναι καιρός για μάτωμαπιο πέρα κι απ’ το αίμα..."Ν. Καρούζος Έξι ποιήματα που δοκίμασαν τη μνήμη σου αδελφέ μιλούν χλωρά στα πάθη της ελιάς με τρεις ανεπίληπτες μοναξιές Δε μιλούν για επιστροφή ετούτα τ’ άκοπα κλαδιά ελιάς ούτε για μάτωμα από το κόκκινο σταμνί σου Όλες οι φωνές, κάτω στη γειτονιά σου εκεί που χάνεται το αίμα μιλούν για το σημάδι της φωτιάς

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-69276225389825205952011-12-14T04:30:00.000+01:002011-12-14T04:30:15.434+01:00

Σαράντα άμοιρα παιδιά, που έκλειναν το μέλλον στο χρόνο της μοναξιάς, αναγνώρισα στο άλικο δευτερόλεπτο του αίματος και σημάδια ύπουλα στις εποχές Και είδα σε μια εποχή πιο κοντινή, γυναίκες που τις ταπεινώνουν μέσα στην κοιλιά τους αφού καμιά γυναίκα δεν κυοφορεί το γάλα των πηγών Θεέ μου, μιλώ για το νεκρό αμνό των χρόνων που έρχονται Η πιο ατιμασμένη μήτρα, σπάει τους αιώνες των αιώνων

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-10071395924516701172011-12-10T10:17:00.000+01:002011-12-10T10:17:38.303+01:00

Η φωνή, λάβα στο δάχτυλο που γράφω τους σταυρούς και στο μέτωπο να τ' ακουμπώ, για να βλέπεις το σημάδι της φωτιάς Και πιο πολύ των άκρων μου τα αίματα Γη του αίματος σημάδεψα τα μάτια μου Και αύριο τ' άφησα ελεύθερα των υδάτων, η παλίρροια θα διαρκέσει

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-77431046923528356432011-12-06T08:37:00.001+01:002011-12-06T08:38:49.267+01:00

Ευτυχώς που ακόμα γεννιούνται παιδιά ζωντανοί ποιητές και γκρεμίζουν εμάς που χυδαία ποιούμε  Ο Μαέστρος έγραφε το χρονικό των αδύναμων ημερώνμεγαλώνοντας τον πόνο από ώρα σε ώραμε ρέκβιεμ και μικρές ωδέςΌχι για τους απλούς ποιητές, που έσβησαν τριάντα τριών ετώνμε βήματα αυτόχειρα– εκείνοι πήγαν σε πρώιμο θάνατο, αξεχώρισταερμηνεύοντας το θάνατό τουςΠαραδίπλα οι μπάτσοι μπήγουν στην άσφαλτο μια

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-61061080542218593362011-11-08T05:08:00.000+01:002011-11-08T05:08:14.509+01:00

Ήταν αργά, πολύ αργά στο χώμα και στην ύλη με τ' αλλήθωρα σκυλιά της επιβίωσής μου να φέρνουν καταστροφή στα διορατικά ποιήματα που μοιάζουν κάποτε πιο αιχμηρά, αντιφεγγίζοντας το θάνατο ολάνοιχτο στο άγαμο φάντασμα της ευρώπης Ποτέ δε μπόρεσα να με λυτρώσω στο κρανίο εγώ που μιλώ γλώσσα ελληνική τα τραγούδια μου νάρκες αμείλικτες σέρνουν την πένα και διαρκούν μιαν επανάσταση στα δάχτυλα Τι θ'

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-82700457175291339192011-11-04T18:01:00.001+01:002011-11-04T18:03:53.442+01:00

Όταν ο άνεμος κοπάσει στη γέφυρα του τρίτου χρόνου η σιωπή που θ' ακολουθάει τις θάλασσες και τα φεγγάρια θα 'ναι βαριά, βαριά και η φωνή των γέρων θα βγαίνει από του ήλιου το μέτωπο Και το αίμα του παιδιού, που άνοιξε το στόμα του να χτυπήσει τα θηρία στο τέλος απαρηγόρητο θα σκοτώσει το παιδί Και ούτε καν θα ψιθυρίσουμε γιατί Που άγγιξε στα χρόνια του τόσο φαρμάκι Άλλοι θα λεν πως τα παιδιά

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-50452392805147300612011-10-06T07:41:00.001+02:002011-10-06T07:42:39.312+02:00

Ήταν ο ήλιος ακόμα μες τη φωτιά -οι καμπύλες σου αλήθεια ρόδινες στο ένα φύλλο που κοιμόσουνα με την πυραχτωμένη άμμο, να γλιστρά άσεμνα σ' αυτό εδώ το φύλλο Να το 'χεις, ως την άκρα αθωότητα σμιλέψει των ιάμβων, και υγρό μίσχο ποιήματος στης θάλασσας την αναμονή τι θαύμα, όταν δυνάμωνε το κύμα ράντιζε το μέλλον οργασμούς Έτσι, όπως νήστευες τη γη ολόγυμνη Γυναίκα Ω, πόσο ανυπεράσπιστη είσαι

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-47025482015882297092011-10-03T07:34:00.001+02:002011-10-06T07:40:43.877+02:00

Η μπλε σελήνη ξαναγύρισε χαμηλή, ανάμεσα στον ύπνο και στο θάνατοΘα κατέβει ως τον αφαλό του κόσμου, να φάει το κλάμα απ’ τα δισέγγονά του Η νυχτερίδα η σελήνη, μένει ακίνητη μέσα μου μέσα στους ανθρώπους Θα γυμνώσει το μαχαίρι, σαν θα βελάσει το νερό αποκαλύπτοντας το ίδιο σου το νόημα Το νόημα -η χαίνουσα πληγή- δεν κλείνει Το μόνο που έχεις να πονάει μια ζωή τη ζωή των άλλων Ό,τι θα μας φάει,

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-34108541110195094202011-09-21T14:07:00.000+02:002011-09-21T14:07:18.915+02:00

είναι το πρόσωπό σουτόσο ραγισμένο… Σαν να μην άκουσε τα διαστήματα πάνω στο φουστάνι της, μ’ εκείνο το ακαθόριστο χρώμα Η σκάλα που ανέβαινε να λυτρώσει φόβους στο τρίτο σκαλί –εκείνο που τη γέννησε– τη σταύρωνε λιγόμερο μωρό με δυο αδέρφια κι ένα μάρμαρο χωριάτικο να πεθάνει ταπεινά και στο τελευταίο απρόβλεπτη στις παραχωρήσεις Παλιά τα μετρούσε, στριφώνοντας τις άκρες τους μες στο φουστάνι

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-52762076171141905112011-08-05T06:50:00.002+02:002011-08-05T06:53:38.311+02:00

Ενώ το αίμα έβρεχε τα σούρουπα στην υψηλότερη κορφή της γης εμείς οι αθόρυβοι της πόλης σάμπως να νιφτήκαμε δύναμη από το πέλμα της έντασης άξαφνα αγγίξαμε τις πέτρες των πληγών κι ανθίσαμε γλώσσες κομμένων βράχων και λέξεις τιθασέψαμε λέξεις μ' άγνωστες καταγραφές στη γεωμετρία του χρόνου που ξεγλιστρούσαν απ' τα χαρτιά όλες με διπλή σημασία κι αλλιώτικα τονίζοντας τα σχήματα τα πράγματα

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-26973505966201645232011-04-17T15:54:00.002+02:002011-09-21T13:51:28.702+02:00

Εκ γενετής στο στήθος της κόκκοι πορφύρας δάκρυζαν οι φίλοι και ο θάνατος ποτέ (ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΙΕΣ)

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-69002577337190991922011-01-14T06:31:00.001+01:002011-01-14T06:49:57.206+01:00

Hush tonightthe wind to change countenanceinto a mere soundof formsFrom our livesto drawthe measure of lifefrom our power’s sobsthe silenceand from passion…the absolute passion of the soulwith no diameterwithout painonly with the endof that road

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-63889011902998146192010-05-18T05:45:00.001+02:002010-05-18T05:47:16.914+02:00

Να γράψεις κάποτε πως ονειρεύτηκα μια μικρή βροχήνα ’σπαγε τα χέρια μου, την ονειρεύτηκα πολύ σκαλίζονταςτις λέξεις, οι λέξεις μου δυόμισι βήματα απ’ το θεόπου σύρθηκε στη σκόνηκαι θάμπωσε τα λαμπερά μου μάτιαΝα γράψεις και για τη σιωπή, ζεσταίνει όσο και να πεις τις λέξειςπου ’χουν μείνει, μίτρες από τη μήτρα τις αντέγραψαδύσκολα ξεχνιούνται την ώρα του επισκεπτηρίουΈτσι να το γράψεις στους

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-61478224565172049032010-05-13T20:38:00.004+02:002010-05-13T20:43:13.875+02:00

Λησμόνησα τόσους φόνους τυλιγμένουςνα περπατούνανάμεσα στη συνείδησηκαι στα πλευράγυμνό το άγριο ρούχο μουΚαι πως να προχωρήσωμ' ένα κρανίο πάνω στα μαλλιάπου ακούγονται βαθιά βαθιάμέλισσεςκαι κύκλοι κοκκινωποίΠώς να προχωρήσωσ' ένα κορμίοπού κάθε μαστός καίεικι εγώ βαρέθηκα να μ' αφήνωστο στήθοςμε δυο κινδύνους αντικρύΩ θε μου πως θα μ' οδηγήσωμε τόσους φόνουςστις αθώες πράξεις μου (ΖΟΖΕΤ - Αθώο

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-43949975597575593642010-02-26T21:03:00.004+01:002010-03-04T19:56:09.151+01:00

Η οδός Σόλωνος ήταν πολύ περίεργη και ζεστή εκείνο το απόγευμα. Διαισθανόμουν πως θα κατρακυλούσα όλη, με τον ιδρώτα που φύτρωνε στα μάτια μου, σαν απογευματινό συσσίτιο στις πλάκες του πεζόδρομου. Η ζωή μας -ιδιότροπα τακτοποιημένη-, άλλοτε εμφανίζεται ανάμεσά μας σαν έκφραση που την εγκατέλειψε ο καιρός εν καιρώ πραγματικού ψύχους και άλλοτε σε μια διασταύρωση με μητρική σχεδόν αγωνία απ’ τις

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-29402588441799693392009-08-23T08:22:00.010+02:002011-09-21T13:53:10.191+02:00

(foto by Lazaros Sakellariou ©) Από τη μια δύση ως την άλλη χαμήλωνε το φως κι ο τόπος που γυρίζουν τα χελιδόνια έμοιαζε απεγνωσμένα με θάλασσα Όμως βραδιάζει στα ευαίσθητα βράχια που λιώνουν σα λουλούδια βλέποντας στο βάθος ένα κόκκινο άγαλμα γερμένο να μιλάει στο κενό Το φως χαμήλωσε κι ένας κόμπος κλαίει τους γερανούς που έφυγαν ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΛΗΘΗ

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-76195141810084509932009-04-30T10:45:00.003+02:002009-05-05T22:47:37.076+02:00

Είδα τα μάτια σου φλογισμένανα σέρνουν το βράδυχωρίς τίποτα πια λευκό μέσα τους" Αυτός ο αέρας τρέμει τόσοπου περνά μέσα από τα μάτια μουκαι χιλιάδες έννοιες κρεμνά "Σε κοίταξα στα χείληκαι το τραγούδι σακατεμένοκάτω από τα ψιθυρίσματα"Κι όμωςεκείνοι που ταξιδεύουν μέσα σε πληγέςμιλούν για το τραγούδι μου"Σε κοίταξακι είδα πολλά φεγγάριαστα βαθιά να θρέφονταιστον ίδιο τόποπου γλιστρούν οι

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-21348655825337806272009-04-28T21:31:00.001+02:002009-04-28T21:34:10.120+02:00

Και να 'μαι τώραστ' ανάστροφα κράσπεδαπου μελανιάζουν μέχρι πρωίαςτη μαλακότερη άβυσσονα σκάβω με το βελόνι μουκαι να κατατρώγω με σοβαρότητατο σκοτάδι π' ακροπατείστο κάτασπρο δέρμαΜες στο τυχαίονα τέμνω μονάχα με την ανάσαμια την αγκύλωση της νύχταςμια ολάκερο το μέλλονπου κομίζει ποιήματα τρισκόταδακαι να τα σύρω στ' αρχείατου αιμάτουΤο ποίημαπου μοιάζει με σύνολο του μυαλού μουκαι αξόδευτη με

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-50421553223921643842009-04-11T09:43:00.009+02:002009-07-23T05:27:40.647+02:00

Η νύχτα είναι πόλεμοςΣηκώθηκες του σκοταδιού ελπίζονταςτο αίμα που σκορπίζεταινα κρατηθώ μόνο λέω μακριάτο σώμα από τα πράγματα που κατεβαίνειςνα κρυφτώ απ' το κλειδί της πόρτας με μια σκόνηή μια φωνή απ' έξωΆκουσα τη φωνή, μάρτυρας εγώ τη νύχτα αυτήμε τη στροφή του αγέρα παντούπιασμένη απ' το αίματι ν' απομείνει φώναξατις άλλες ώρες την ακούωνα μετράει κόκκαλαΗ νύχτα είναι θάνατοςΑν είχα ένα

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-81160553803746266452009-03-03T18:01:00.015+01:002009-05-12T17:55:22.308+02:00

Όχι δεν είμαι λυπημένος!Κι αν δε μπορώ τη θάλασσα να βρω ούτε μια στάλασ' αυτές τις πέτρες που μένουν στεγνές ανηφορίζοντας μια πατρίδαόπου κι αν κοιτάζω γύρω μουχαμένος βρίσκομαι να παλεύω με μια πέτρα λεπίδι κοφτερόμες στο πουκάμισό μουΔεν είμαι λυπημένος, όχι δεν είμαιΚι αν στενεύει η νύχταγια τον ξένο ετούτου του κόσμουτι αξίζει ένας ξένος στο δρόμο σαςσαν άπιστο τον σκοτώνετε κλέβοντας τις

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-72291462966153809122008-10-26T20:56:00.005+01:002009-03-04T15:18:42.265+01:00

Ι.Εκείνη τη νύχταπου δεν υπήρχε στάλα φεγγάρινα κρατηθείςέσταξε το σκοτάδι εγκαύματαΓύρω η μαύρη γη ν' ανατριχιάζει με το πάτημακι ύστερα πέτρες που μετατοπίζανε τον ήχοκι ύστερα φόβος και σιωπήκι εγώ να κρυώνω βυθισμένησε τόσες καταχνιέςΚρυώνεις κι εσύπηχτό Σκοτάδι, φώναξαπου στάλαξες την αγωνία στη φωνή;Κρυώνεις κι εσύ Άγγελε θανατερέπου στάλαξες μια θλίψηκι ανατριχιάζει η ψυχή;Εκείνη τη

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-42806252622374873392008-05-29T13:17:00.048+02:002009-07-23T20:32:50.424+02:00

Κατερίνα ΚατσίρηΖοζέτΑθώο ΜαύροISBN 978-960-14-1778-3Εκδόσεις: "Α.Α. Λιβάνη"Έτος έκδοσης: Ιούνιος 2008Πίνακας Εξωφύλλου : "ΠΡΟΦΗΤΕΊΑ" του ζωγράφου Γιάννη Στρατή

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-40568198879425223202007-11-18T18:37:00.001+01:002009-07-23T20:31:09.509+02:00

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-32857432958157823342007-03-31T07:28:00.016+02:002009-07-23T20:29:09.283+02:00

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-72133866345048826442007-03-26T11:49:00.005+02:002009-07-23T20:27:50.239+02:00

…μερικές σταγόνες αίμαγια φυλαχτόαιώνιο…Πίνακς εξωφύλλου: Κατερίνα Κατσίρη

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-34388675472308664112007-03-26T09:00:00.003+02:002009-07-23T20:27:18.684+02:00

...οι ρωγμέςόσο πάνε κι ανοίγουνστον τόποτων χρεών...

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-551309988421250224.post-74180919485002956812007-03-26T06:30:00.006+02:002009-07-23T20:38:56.265+02:00

Το κόκκινο μιας ανεμώνης Είπες πως δε σε νοιάζει η βροχή άμα στα χέρια σου κρατάς μιαν ανεμώνη το κόκκινό της αγαπάς μα ξέχασες πόσο το αίμα σε φοβίζει Αχ...μάτια μου η ανεμώνη έχει ολάνοιχτες πληγές και τ' ακροδάχτυλα στο αίμα πλημμυρίζει Πίνακας εξωφύλλου: Κατερίνα Κατσίρη

katerina katsirihttp://www.blogger.com/profile/11394901763526052034noreply@blogger.com