Sad (Σκουπίδι)


















Όχι δεν είμαι λυπημένος!
Κι αν δε μπορώ τη θάλασσα να βρω ούτε μια στάλα
σ' αυτές τις πέτρες που μένουν στεγνές ανηφορίζοντας μια πατρίδα
όπου κι αν κοιτάζω γύρω μου
χαμένος βρίσκομαι να παλεύω με μια πέτρα λεπίδι κοφτερό
μες στο πουκάμισό μου
Δεν είμαι λυπημένος, όχι δεν είμαι
Κι αν στενεύει η νύχτα
για τον ξένο ετούτου του κόσμου
τι αξίζει ένας ξένος στο δρόμο σας
σαν άπιστο τον σκοτώνετε κλέβοντας τις πέτρες απ' την τσέπη του
Πόσο παράξενα με κοιτάζετε όλοι
που κάθε βράδυ συσπειρώνομαι στην παμπάλαιη πολυθρόνα σας
και ταξιδεύω τα χέρια μου τεντωμένα εδώ που αφήσατε τα χέρια σας
Που ονειρεύομαι μονάχα πως φορώ το όνομα του τόπου σας
Φαντάζομαι έτσι πως τα γυμνά μαύρα μου πόδια
πληγώνονται στο δικό σας χώμα
πληγώνουν το δικό σας χώμα
όταν παράξενα φωνάζω:
δεν είμαι λυπημένος, είμαι ο Sad, είμαι ο Sad...δεν είμαι λυπημένος, όχι δεν είμαι


Φωτογραφία: Βαγγέλης Βαφείδης ως SAD στο θέατρο "ΡΑΓΕΣ"
σε μονόλογο κοιτάζοντας το θεατή: δεν είμαι λυπημένος, δεν είμαι λυπημένος, όχι δεν είμαι
(για την παράσταση εδώ : http://www.poets.gr/theforum/forum_posts.asp?TID=746&PN=1)