«Ου τόπος»

Η οδός Σόλωνος ήταν πολύ περίεργη και ζεστή εκείνο το απόγευμα. Διαισθανόμουν πως θα κατρακυλούσα όλη, με τον ιδρώτα που φύτρωνε στα μάτια μου, σαν απογευματινό συσσίτιο στις πλάκες του πεζόδρομου. Η ζωή μας -ιδιότροπα τακτοποιημένη-, άλλοτε εμφανίζεται ανάμεσά μας σαν έκφραση που την εγκατέλειψε ο καιρός εν καιρώ πραγματικού ψύχους και άλλοτε σε μια διασταύρωση με μητρική σχεδόν αγωνία απ’ τις βαθιές ρυτίδες του ιδρώτα.

Έτσι αφημένη, σ’ αυτή τη χρονική διατομή, έθραυα τον αέρα με προσήλωση στα πρόσωπα που πρόβαλαν απ’ όλες τις γωνίες. Πρόσωπα που μόλις φαίνονταν σ’ ένα σχέδιο, κινούσαν για την άλλη γωνία και χάνονταν ή κινούνταν προς τη μεριά που καθόμουν μεγαλώνοντας την απόσταση και την αδιαφορία ανάμεσά μας.
Αν όχι με άμεση αδιαφορία, αλλά όμως απαραίτητη να προσηλωθούν στο κατάδικό τους πεδίο δράσης.

«Πώς να σου δώσω σχήμα
εσένα φίλε, που όλο αντιστέκεσαι; σε ονόμασα
«κάτι» - είπα: σε κατέκτησα. Αλλά εσύ τώρα πάλι
ξεγλιστράς.
Και τ’ όνομά σου ξεγλιστρά πώς να σε ονομάσω; »*


Εντάξει, ο κόσμος χλομιάζει άμα τον γυροφέρνει σκόνη και απόσταση μεγάλη στα βήματα. Εντάξει, ξενύχτησα ακούγοντας την «καθημερινή μουσική» και σερνόμουν απ’ το πρωί, μα αποδύθηκα τούτη τη σκόνη απ’ το σχήμα μου και ανηφόρισα στο κέντρο της Αθήνας με όλα τα μάτια διαθέσιμα πίσω από λεωφορεία και τρόλεϊ, στον τόπο της «συνάντησης».
Ο ήχος απ’ τα βήματα που κροτάλισαν σε κάποιο σημείο δεξιά μου, συνέπεσε με την αδιόρατη αίσθηση του δέντρου που περπατούσε όταν ήμουνα παιδί. Αυτός είναι ο Μιχάλης, ένευσα κρυφά… Ο Μιχάλης Ανδρονίκου, ο μουσικός και δάσκαλος, ο ίδιος, γήινος και υπερβατικός μαζί.

«Η μουσική είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινη επικοινωνία», διάβασα στην επίσημη ιστοσελίδα του Μ. Ανδρονίκου, μάλλον ο ίδιος δίνει μορφή στην ανθρώπινη ευαισθησία με το δικό του μουσικό ελεύθερο αίσθημα συμπλήρωσα νοερά.

Παρ’ ότι η διαύγεια της Αθήνας διέτρεχε όλα τα στάδια της αποσύνθεσης, η συζήτηση άρχισε να διεκδικεί αμέσως αιθρίες θάλασσας, νύχτα που οιμώζει από νόστο, προπάντων αέρα με ήχο «απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα»…
Όμορφη, ιδιότροπη, μουσική, με μιαν άλλη έκφραση, μιαν άλλη φωνή.

Ανασηκώθηκα μέσα μου χωρίς θόρυβο. Ήθελα ν’ αφήσω τον καλεσμένο μου να μιλήσει, να περάσει στο νου μου όλη τη μουσική του. Άλλωστε εγώ ήμουν στην έδρα μου στην Αθήνα. Ο Μ. Ανδρονίκου, διασταυρώθηκε το δρόμο μου, ερχόμενος από Καναδά, να ετοιμάσει την καινούργια του δουλειά στον τόπο του πνεύματος, στον τόπο των τεχνών.
- Έχει ένα τόσο ζωντανό ρυθμό η φωνή σας. Όπως ακριβώς και η μουσική σας, είπα.

Ο Μ. Ανδρονίκου, ικανός να συνδέει διαφορετικά και κατά κάποιο τρόπο αντιθετικά στοιχεία, μάλλον εμπλουτίζοντας τη δική του αυθεντικότητα, ποικιλία και δύναμη έκφρασης, κινούσε το χρόνο όπως ακριβώς τον κινούσε και η μουσική του. Είναι ένας πολύ σημαντικός συνθέτης, με την αταλάντευτη «μέθεξη» του ανθρώπου, αυτή που λέμε επικοινωνία με το ανώτερο.

Όταν συμφωνήσαμε να συναντηθούμε, δεν είχα στο νου, αυτό που ακολούθησε. Τα έργα του, έτσι κι αλλιώς τα είχα από καιρό στην κατοχή μου, δια μέσω των ήχων της μουσικής του προσέγγιζα τα πράγματα του κόσμου, τα χρώματα. την καθημερινότητα, τη φιλοσοφία ακόμα και την ποίηση. Δεν το κρύβω. Ακούγοντας μουσική του Μ. Ανδρονίκου, ανοίγεται μια βαθύτερη διάσταση στους τρόπους που κινείται η γραφή μου, πολλές φορές προς την ατμόσφαιρα του συμβολισμού, την εννοιολογικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Τώρα το τραπέζι προεκτεινόταν από μια μικρή μουσική συλλογή, κομμάτια του εαυτού του όλα, με ανοιχτές ακόμα τις νότες, θέλω να πω τώρα πια δεν ήξερα τι να πω.

Tι δώρο θέλεις να σου κάνω...; θυμήθηκα τους στίχους του ποιητή Άδωνη.

Όλα τα δώρα επάνω στο τραπέζι, ένας κόσμος φαντασίας και ήχων.
Ανάμεσά τους ο «Ου τόπος» να ονομάζει «το δρόμο άνοιγμα να μπει ο ήλιος». Θεέ μου ανατρίχιασα. Το έργο που στοχάζεται και ονειρεύεται. Πρόσφατα είχα ακούσει αποσπάσματα απ’ το ραδιόφωνο. Ανέκδοτο ακόμα έργο του, και τώρα αφύλαχτο και ολοκληρωμένο το έβλεπα να με πλησιάζει μέσα από τους στίχους του ποιητή Άδωνη:

«Το κορμί της νύχτας» είπε, και πρόσθεσα: «είναι σπίτι
για τις πληγές και τις ημέρες τους...». Αρχίσαμε
καταπώς αρχινά η αυγή, να μπαίνουμε στο χώρο της σκιάς
τα όνειρά μας σμίγουν
καθώς ο ήλιος ανοίγει τους ανθούς του: «Θα έρθει
αφρός που θα καλύπτεται από θάλασσα»-
Πλησιάζαμε τα όριά μας...................*

Ακριβέστερα, η φωνή του Νίκου Αϊβαλή, απαγγέλλοντας αγέρωχα τους στίχους του άραβα ποιητή Άδωνη, γράμμα-γράμμα έστελνε κλιμακωτά τις νότες σ’ εμένα. Με κυρίεψαν δρόμοι που με τραβούσαν σε μάκρος, με ξενυχτούσαν σε δάση.
Έμεινα ριζωμένο δέντρο στη σιωπή.

Ώσπου
«σηκωθήκαμε
κοιτάζοντας προς τον άνεμο που έσβηνε τα ίχνη μας, ψιθυρίσαμε πως
θα επαναλάβουμε τις συναντήσεις μας,
και χωριστήκαμε...»*



_____________________________________________________________________
όπου * : στίχοι του ποιητή Άδωνη, από το βιβλίο «Οι αναλογίες και οι αρχές»
- Εκδόσεις «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»